تواصی؛ گام اول

کد خبر: ۶۸۸

تاریخ: ۱۸ فروردين ۱۳۹۰ - ۰۰:۰۰

1. والعصر...
2. خیلی روشن است که انسان در معرض خسران است و راه نجات ایمان و انجام اعمال صالح و شایسته است به ویژه "سفارش یکدیگر به حق" و "سفارش یکدیگر به صبر"
3. اینجا شما هم تواصی کنید، من به اندازه یک نفر و هر یک از شما به سهم خودش
4. در چند گام -و نه به ترتیب- فضایی بسازیم برای تشویق یکدیگر به حق و صبر
5. گام اول؛

صبر ؛ صفات صابرین (و چند گام دیگر هم به صبر اختصاص دارد)
رسول خدا می فرمایند: علامة الصابر فی ثلاث: (نشانه انسان صابر در سه چیز است)

اولها أن لا یَکسَلَ (تنبلی نکردن)
و الثانیةُ أن لا یَضجَرَ (افسرده و دلتنگ نبودن)
و الثالثةُ أن لا یَشکُوَ من ربِّهِ تعالی (از خدا شکوه و گلایه نکردن)

ما در دنیا دائماً در معرض امتحانیم؛ در معرض ابتلاء و اگر صابر نباشیم، مغلوب می شویم و نابود ...
باید جهاد کرد باید صبر کرد.
برای هر تلاش مجاهدانه ای صبر لازم است؛ اساسا صبر لازمه ی روحیه جهادی است و انسانی که اهل جهاد و صبر نباشد نباید امیدوار به بهشتی شدن داشته باشد.

أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنَّةَ وَلَمَّا یَعْلَمِ اللّهُ الَّذِینَ جَاهَدُواْ مِنکُمْ وَیَعْلَمَ الصَّابِرِینَ (142) آل عمران
پس
صبر کن و خودت را به صبر وادار کن و خودت را به صبر عادت بده
و  یک دیگر را دوستانه و مشفقانه به صبر سفارش و تشویق کن و ...

اما تواصی؛ یادتونه -یا در فیلم های مستند دیده اید- که یک نفر سربندِ دوستِ رزمنده اش را می بندد و دوستش هم سربند او را و یا دیده اید که چتربازها دو به دو چتر و لوازم هم را چک می کنند و نواقص را برطرف می کنند.
تواصی یعنی تو او را سفارش می کنی و او تورا هر دو هم را برای پایمردی و صبر بیشتر کمک می کنید.
در تواصی سرزنش جایی ندارد اما موعظه و حمکت چرا هست و لازم است.
تواصی از آثار برادری و مهربانی اسلامی است انّما المومنون اخوة

لطفا نظرات و تجربه ها و برنامه های موفق خودتان را در این سه محور از خصوصیات انسان صابر
««به اختصار»» و «موثر» و با رویکرد دینی، خطاب به دوستانتان بنویسید.

پ ن: لطفا برای نظم بهتر کامنت ها:
1. ذیل این یادداشت فقط در موضوع تنبلی کردن و تنبل نبودن و فرار از روحیه تنبلی همه یا یک نفر را توصیه و تشویق کنید.
2. در فضای مخصوص کامنت ها من امکان پاسخگویی ندارم. لطفا پرسش هایتان را در بخش ارسال پیام مطرح کنید.
3. بسیاری از نوشته ها توصیه و تشویق نیست. لطفا عادت کنیم به لحن مثبت. برای مثال فریاد مربی یا تماشاچیانی که به دونده دوی استقامت می گویند چند قدم بیشتر نمونده. آفرین. تو می تونی. تحمل کن. تا پیروزی فقط دو دقیقه...

ان شاءالله این یادداشت تکمیل و تداوم خواهد داشت.