فرار از گفتگو

کد خبر: ۳۸۳

تاریخ: ۱۸ بهمن ۱۳۸۷ - ۰۵:۴۲

موضوع  دو عنوان از 5 یادداشت پُر مراجعه سایت "گفت و گو" و "روابط خانوادگی" است؛ موضوعی بسیار مهم که به هر مناسبتی در جلسات سخنرانی و... طرح و توصیه کرده ام. و معمولا با استقبال مخاطب روبرو می شود در مجالس، در تلویزیون و یا اینجا!
استقبال و اشتیاق افراد برای حرف زدن و گفتن به افراد خانواده - نه شنیدن! - زیاد است اما خدای مهربان به هر کس یک زبان و دو گوش عطا فرموده ...

سوال اینجاست: اغلب جوان ها خصوصا دخترخانم های  دبیرستانی با نگرانی، آشکارا از نبودِ گفتگو، دوستی و رابطه عاطفی و صمیمی والدینشان با هم (و والدین با آنها) خبر می دهند و از سویی بر

اساس پرسش و پاسخ ها و سخنرانی هایم در جلسات گوناگون عمومی در مساجد، هیئات، سازمان ها، کارخانه ها و... و دانشگاه ها و برخی مدارس تهران و سایر شهرها، با نظرخواهی عادی از والدین و فرزندان(...لطفا دست بلند کنید) فراوانی جلسات "گفتگوی خانوادگی" را بسیار کم و با خوش بینی حدود 8-7% می دانم.
این کار باید با جدیت و همت همه ی اعضای خانواده انجام شود. اما چرا...؟

1.  چرا برخی از والدین (زن یا مرد) از گفتگوی عاطفی و موثر با همسر خود، فرار می کنند؟

2.  نقش شما از الان به بعد -و نه گذشته!- در گرم تر کردن کانون خانواده و صمیمی تر شدن اهالی خانواده چیست؟

------------------------------------------------------------------------------------------

*  فراموش نکنید سوالم فقط از شخص جناب عالی و در مورد جناب عالی است.

*  پاسخ های شما را برای اطلاع دیگر عزیزان منتشر می کنم.

* هنوز مشکل کامنت نویسی یادداشت ها حل نشده و در همان قسمت پیام های شما منتشر میشود! مثلا

پی نوشت ۱۳۹۱/۹/۳۰: الحمدلله مدتی است مشکل کامنت نویسی برطرف شده است.